استعداد من خيال بود، استعداد او سنجش

من با ميدان دادن به آنچه تصور مي کردم او دارد، يک جنون خارق العاده آفريدم و او با سنجش آنچه تصور مي کرد من ندارم، شگفتي آفريد. هر دو به همان وسعت و گستردگي، هر دو به دنبال فلسفه هاي راستين، پيمودن راههاي خير و نيکي، درنورديدن زمان، دريدن تعاليم يک جانبه و انتزاعي، اصول اخلاقي سخت گيرانه و خشک

!خوبي کار اين بود که من شاعر بودم، او فيلسوف ، هر دو عاشق

من از هر چيز، حتي حرفهاي عجيب و زخم زننده فيلسوف نمونه اي ملموس از زيبايي و دلپذيري مي آفريدم تا ثابت کنم هر چه از يار آيد درخور منطق و رنجش نيست. روح عاشق را هيچ عمدي وادار به آزار نمي کند

نيروي سازنده تخيل من، هر بار وظيفه دشوار به دوش کشيدن زهر سخنان و حرکات فيلسوف را به دوش مي کشيد، انديشه اش را با زباني جذاب برايم بازخواني مي کرد. تخيلي که نمي توانست چيزي کاملاً تازه ابداع کند چون مواد مورد استفاده اش همگي از تجربه حسي بدست مي آمد؛ اما مي توانست از قيد و بندها و محدوديت هاي واقعيت فراتر رود

قريحه من پيوند دادن تصورات، شنيده ها و ديده هايم بود و هر کجا که کوچکترين شباهت يا تناسبي پيدا مي شد، بي درنگ آنها را ترکيب مي کردم و اين گونه جلوه هاي مطبوعي در خيال پديد مي آوردم. سنجش، اما در مقابل قريحه قرار دارد و در هر جا که بتوان ميان تصورات گوناگون کمترين تفاوت و اختلافي يافت به قصد جدايي دست به کار مي شود. او شد فيلسوف سنجيده، من شاعر خيالاتي، و هر دو عاشق... هر دو آرماني، به دنبال اکسيري متناسب با ارزش و شأن خود که در پرتو آن، همه نيروها و قابليت هامان متجلي شود، وجودمان را روشن کند، درهم آميزد... يگانگي احساسي عميق با انديشه اي ژرف، هر کدام به دنبال تعديل ديگري، هر کس به شيوه خود

هيچ نمي دانستيم همه آنچه از استعداد و نيروي باريک انديشي محض برآمده، ناچار به مرگ و نيستي دچار خواهد شد. فيلسوف روح کودک مرا همچون دستي نيرومند و غول آسا در اختيار خود گرفت. همه ديفرانسيل هاي بالغم را در پاي علم جبر بزرگ کردنش رها کردم

گفت:

بيا

بمان

بخند

تسليم شو

...تب کن

آمدم

ماندم

خنديدم

تسليم شدم

مردم تا شايد برايم تب کند...

اما او فيلسوفانه عاشق شده بود و من شاعرانه... فلسفه او "فراموشت مي کنم" بود و شعر من هنوز هم همان "دوستت دارم"

اما چگونه کودکي پراميد و لبريز از اشتياق مي توانست به فيلسوف بفهماند که هر انساني حق داشتن فرصتي دوباره را دارد؟! حتي اگر گهگاه روحش تأثرات منفعلانه اي نشان دهد، حتي اگر گاهي بدون نغمه و آهنگ باشد، حتي اگر ...

تمام چيزي که شاعر مي خواست فرصتي بود تا خود را بيابد، تا با آن پديده درک شده همخوان و هماهنگ شود، تا بتواند زنده و پويا با آن همدلي کند، تا با فلسفه اي شاعرانه هارموني پيدا کند...